“Geen kind meer

Ik leef mijn eigen leven,
wat zij er ook van vindt,
ik ben allang geen kind meer.
Ik wil erover praten,
maar niet op die manier,
ik zal haar best verdriet doen, maar niet voor mijn plezier.
Wat moet ik nog met haar en
met haar ouderlijk gezag?
En dan opeens, dan is-ie er, die dag….

De dag waarop mijn moeder sterft,
de dag die mijn dagen
van dan af aan wat grijzer verft,
al hou ik niks te klagen:
ik heb goede vrienden nog,
die staan mij ook dichtbij.

Maar niemand zal meer weten
hoe ik met mijn poppen kon spelen
en niemand zal nog ooit
mijn vroegste vroeger met me delen.
De dag waarna ik nooit meer
kwetsbaar wezen mag en klein,
de dag waarna ik nooit meer kind zal zijn.

Wat al die jaren fout ging
komt dan niet meer terecht
en wat ik nog wilde zeggen
blijft eeuwig ongezegd:
de machteloze frasen
van mijn genegenheid
en dat het niet haar schuld was
en ook dat het me spijt.
De dingen die ik lang niet zeggen kon
en zeggen wou
en dan zo graag nog één keer zeggen zou….

De dag waarop mijn moeder sterft,
dat ik word losgelaten
en al haar eigenschappen erf,
die ik zo in haar haatte:
de scherpe tong, de bokkepruik,
de zure schooljuffrouw,
die zullen ze dan binnenkort
herkennen in mij.

En hopelijk ook aan de andere kant:
de aardige, de zachte,
maar of ik die heb meegeërfd,
valt nog maar af te wachten.
De dag waarna de rest
een kwestie wordt van tijd en pijn,
de dag waarop ik nooit meer kind zal zijn….”

Geplaatst door Mieke voor mama