Zonnige middagen op het balkon

Lieve Ineke, Erik en Mieke,

Gisteren ontving ik jullie bedank kaart en las ik over de mogelijkheid een berichtje te sturen.

Het is voor mij nog steeds zo onwerkelijk dat Erna er niet meer is .

Ik rijd eigenlijk iedere dag langs haar huis, maar sinds kort zie ik geen bloemen meer in de vensterbank geen planten meer op het balkon en ik weet dat haar heerlijke gezellige flat leeg is. Voorlopig rijd ik dus maar even een andere kant langs. De aanblik van dit lege huis met die lege ramen is me iets te heftig .

Ik herinner me de zonnige middagen op het balkon omringd door bloemen en planten uitlopend op een warme avond met een wijntje en de lichtjes langs de balkonrand aangestoken .

En wij giechelend als schoolmeiden, of serieus pratend over de loop van het leven .

Erna was 20 jaar ouder dan ik maar zo voelde het niet.

Toen ik mijn kinderen belde om te zeggen dat Erna er niet meer was reageerde de een “Mam dat kan niet ze wordt wel honderd. En de ander zei “Hoe kan dat nou, zo oud was ze toch niet “”

Nee zo oud was ze ook niet, zeker niet in haar gedrag en attitude.

Ik mis haar meer dan ik had vermoed, en ik kan  me voorstellen dat het voor jullie helemaal onbegrijpelijk is .

Maar ik heb heerlijke herinneringen aan Erna en ze diende in zeker opzicht als een voorbeeld voor mij: Zo vitaal zo jeugdig, zo in voor alles wat het leven te bieden had, ook al had het leven haar ook wel tegenslag gegeven .

Over een tijdje zal ik weer langs haar huis kunnen rijden denk ik. Er zullen andere gordijnen hangen en andere plantjes op het balkon staan ,maar voor mij blijft het altijd Erna’s huis waar ik heerlijke uren heb door gebracht en waar ik een heerlijke warme herinnering aan over heb gehouden

Dank je wel Erna !!

Marijke