Vandaag, één jaar geleden, brachten we jou naar je ‘laatste rustplaats’. Het was toen net zo’n mooie, koude, zonnige dag als vandaag. Deze maand vond ik moeilijk; alle momenten van vorig jaar kwamen voorbij, maar nu zoveel bewuster. Het was pijnlijk om al die momenten door te gaan. Maar het doet mij ook voelen hoeveel Liefde er is: Verdriet is de keerzijde daarvan. Het is een schrale troost, maar toch… je lijkt wel dichterbij dan ooit.
In gedachten bij jou, je Miexx. 
Vandaag is de dag, een jaar geleden, dat ik zomaar vrij kreeg van mijn werk, om een dagje uit te gaan. Vandaag is de dag dat mama, Ineke en ik naar Amsterdam gingen, om het geboortehuis te bezoeken van mama.
Vandaag is de dag dat we een heel bijzondere dag beleefden, met op het eind gezamenlijk eten met Erik erbij.
Die dag was de dag dat mama zei dat nu ze haar geboortehuis gezien had, ze haar ogen wel kon sluiten…
Mama en ik voor haar geboortehuis te Amsterdam. De laatste foto waar we samen op staan, genomen door Ineke op 8 november 2012.
Die dag is de laatste dag dat ik samen met haar was.
Die dag is vandaag, een jaar geleden.
Vandaag lijkt pas door te dringen wat ‘nooit meer’ betekent.
Gisteren, de dag voor vandaag, leek ik wel ziek van verdriet.
Omdat vandaag er aan kwam, en het doet zo ongelooflijk veel pijn, te beseffen dat deze dag, een jaar geleden, nooit meer komt.
Nooit meer, het lijkt nu pas door te gaan dringen.
Vandaag, een jaar geleden, nam ik afscheid van mama, voor altijd.
Alleen wist ik dat toen nog niet, en vandaag wel…