Vandaag, één jaar geleden, brachten we jou naar je ‘laatste rustplaats’. Het was toen net zo’n mooie, koude, zonnige dag als vandaag. Deze maand vond ik moeilijk; alle momenten van vorig jaar kwamen voorbij, maar nu zoveel bewuster. Het was pijnlijk om al die momenten door te gaan. Maar het doet mij ook voelen hoeveel Liefde er is: Verdriet is de keerzijde daarvan. Het is een schrale troost, maar toch… je lijkt wel dichterbij dan ooit.
In gedachten bij jou, je Miexx. 
En net op het moment dat oma in die zaal van het visnet lag, begon de zon even te schijnen. Net als vandaag. Oma was altijd het zonnetje in huis! 😉