Lieve Ineke,

Van harte gefeliciteerd met je verjaardag!

Ik heb je woonadres niet, anders schreef ik je een mooie kaart.

Hopelijk heb je er vandaag een mooie dag van gemaakt.

Deze novembermaand denk ik vaak aan je moeder.

Het is binnenkort immers een jaar geleden dat zij deze aarde verliet.

Veel liefs en een warme knuffel van

Yohanna

Lieve mamsie,

Vandaag, precies een half jaar geleden, was je met Hettie naar een benefietfeest in Gosepa. Rond deze tijd was je aan het oefenen voor het line-dancen dat zou plaatshebben die middag. Dit is de laatste foto die er van jou is; vrolijk dansend, in je element, Hettie op de achtergrond, je tasje en jasje bij de stoel. Twee uur later werd je getroffen door een hartstilstand en zou je op deze aarde in ieder geval nooit meer dansen….

Lieverd, wij missen jou enórm, en toch ook zijn we voor jou zo blij dat je op deze manier het leven mocht verlaten; dansend en blij! We zijn blij voor jou dat je niet hebt hoeven lijden, dat je niet hebt hoeven aftakelen, dat je niet alleen en eenzaam bent heengegaan maar dat je zó uit het leven bent gedanst….. Het voelt dubbel, en zo onherroepelijk; we hebben het maar te aanvaarden. Ondertussen tikt de tijd door en zijn er vele momenten die wij beleven zonder jou, alleen met onze herinneringen. Je zult altijd in mijn gedachten zijn, ik hou van jou xxx

Je Miexie.

Lieve mama,

Afgelopen zaterdag is oom Bart, jouw lieve zwager, de man van je zusje Lydia, overleden.
Een half jaar geleden, op jouw begrafenis, zat hij in de zaal, samen met tante Lydia en nog een heleboel andere familieleden.

Familieleden met wie wij de laatste jaren niet veel contact hebben en nu jij er niet meer bent, mam, zien we elkaar nog minder vaak. Maar donderdag is de uitvaart van oom Bart en zullen we weer heel veel familieleden zien. We zijn en blijven altijd familie.

Ik heb veel herinneringen aan de tijd toen ik kind was, we kwamen toen vaak bij tante Lydia en oom Bart aan de Kerklaan. Hun huis was een open huis; iedereen was welkom, alles kon en mocht, iedereen mocht mee eten, er was van alles in overvloed. Als kind van gescheiden ouders was ik soms een beetje jaloers op de hechte band die tante Lydia en oom Bart hadden met elkaar en hun kinderen, ik kende dat niet zo van huis uit.

En toen ik ouder werd, verwonderde ik me over het feit dat mensen die getrouwd waren, dat ook bleven, in voor- en tegenspoed. Tot de dood hen scheidt, zoals ze elkaar beloofden toen ze trouwden.

Ik vind dat mooi en ontroerend. Ook al kan ik me geen voorstelling maken van hoe het zou zijn om te weten dat je afscheid van iemand moet nemen, omdat diegene ziek is en gaat overlijden. Dat lijkt me onmetelijk zwaar. Tegelijkertijd zo waardevol, omdat je elkaar nog dingen kunt zeggen, die je kunt koesteren als diegene er niet meer is. Ik ken alleen het abrupte afscheid, zowel van jou als van papa.

De dood komt altijd onverwacht in iemands leven, bij sommigen nog onverwachter dan bij anderen. Dat is een gegeven waar wij mee moeten leven. Tante Lydia heeft afscheid kunnen nemen, haar kinderen, kleinkinderen en iedereen die dicht bij Bart stond, ook. Natuurlijk véél en véél te vroeg…. Het is niet eerlijk, het leven is meedogenloos en iedereen komt aan de beurt, helaas….

Ik vind het ongelooflijk dat een half jaar geleden oom Bart op jouw afscheid was, mama, en dat we nu afscheid moeten nemen van hem. Zouden jullie ergens bij elkaar zijn? Samen met nog meer bekenden, die zijn gaan hemelen? Misschien vieren jullie wel ergens een feestje en kijken jullie op ons neer, in de wetenschap dat het goed is. Dat vind ik een mooi beeld om voor me te halen.

Dag lieve oom Bart, doe je de groeten aan mama? Ik vond je een heel lieve oom, altijd vrolijk en geïnteresseerd, altijd een gemeend: “Héé moppie!” en een knuffel. Ik hoop dat je het goed hebt, daar waar je nu bent, zonder pijn en dat je een glaasje drinkt met mama.

Veel liefs,

Mieke.