Volkomen onverwacht is op zaterdagmiddag 24 november 2012 onze lieve mama Erna Slijkhuis overleden, toen haar hart het genoeg vond en reanimatie geen baat meer mocht hebben. Het is voor ons nog steeds maar moeilijk te bevatten, dat de levendige, vitale en jeugdige vrouw die mama tot op het allerlaatste moment was, ineens niet meer in ons midden is.
“Tijd heelt alle wonden”
Op 18-12-1933 ben ik gekomen,
op ……. ben ik gegaan.
Ik hield van jullie, ontzettend veel!
Muziek,
Véél bloemen,
véél bezoek,
thuis opgebaard
in mijn eigen “home”
(Voeten vegen hoeft niet!).
Zorg dat ik er mooi bij lig.
In het leven was ik ijdel en zo wil ik dat behouden.
Deze website dragen wij aan haar op en biedt een podium voor iedereen die haar kende en iets over haar wil vertellen.
Kent u Erna? Hoe kende u haar en wat betekende zij voor u. Had u een grappige of bijzondere ontmoeting met mama? Uw reacties zijn van harte welkom en stellen we bijzonder op prijs.
Wilt u liever persoonlijk reageren, gebruik dan het contactformulier op de pagina Contact.
Haar kinderen Ineke, Erik en Mieke
Hoe kunt u reageren?
Reageren kan door rechts hieronder eerst op ‘(xx) reacties’ te klikken, het reactieformulier vindt u dan onderaan de pagina met reacties die u dan opent.
Lieve Erik, Ineke en Mieke
Ik wist niet wat ik hoorde, toen mijn moeder mij vertelde over jullie moeder, wat vroeger ook mijn tweede moeder was, nu ik dit aan het schrijven ben schieten de tranen me in de ogen, want ik kan me jullie moeder als een hele lief en warm persoon herinneren, altijd was ik bij jullie, meer bij jullie dan bij mij thuis, kon altijd blijven eten en slapen, ik vond het altijd erg gezellig, echt een warm gezin, weet je nog Mieke dat we heel vaak hetzelfde gekleed waren, dan had je moeder weer wat in elkaar geflanst, ik vind het nog steeds jammer dat we elkaar uit oog zijn verloren, maar vergeten doe ik jullie nooit, ik wens jullie nog heel veel sterke en kracht toe met het verlies van jullie ongelofelijke lieve moeder, en Mieke wat zal dit een moeilijke dag voor je zijn, zo zonder je moeder, ik hoop dat je er toch nog een mooie dag van kan maken, alwetend dat je moeder in de hemel op je neerkijkt.liefs carolien xxxx
Lieve Ineke Eric en Mieke,
Allereerst mijn condoleance en oprechte deelneming met het verlies van jullie moeder.
Lieve Mieke ik hoop dat je de kracht en steun vindt bij jou dierbare en het gemis van je moeder op den duur een plek kan geven, al weet ik uit ervaring dat dat laatste tijd nodig heeft.
Heel veel sterkte.
Veel liefs Danielle
Beste familie,
Ik condoleer jullie hierbij met het verlies van jullie moeder. Jullie moeder was een bijzondere vrouw. Ondanks het feit dat ik haar niet heb gekend, stuurde ze mij een mooie brief toen mijn vader 9 Januari jl. overleed. Mijn broers, zus en ik waren verrast en geraakt door de openheid en tederheid waarop zij over onze vader schreef.
Het bleek dat haar levenslijn en die van mijn vader naast elkaar hebben gelopen en ze gaf ons een prachige kijk op hun beider jeugd en hun ontmoetingen.
Zij heeft nog een paar maal contact met mij gehad en telkens was zij vol interesse en medeleven. Zij was en moet een warm mens zijn geweest.
Ik wens jullie het allerbeste en ik hoop dat jullie haar een mooi plekje in jullie hart geven.
Met hartelijke groeten, Guus van de Water
sandra op 5 december 2012 om 15:08 schreef:
Lieve familie,
wat was het mooi jullie verhalen te horen en even bij jullie te zijn om aan Erna te denken in wie ze was.
Sterkte met het verwerken van haar afwezigheid. Ik denk aan jullie.
Dikke knuffel,
Sandra
Dag Mieke,
Wij vertrekken maandag naar Hong Kong om onze zoon Koen te bezoeken.
Ik merk nu dat ik de mail waar de website (herinneringen aan je moeder) in genoemd per ongeluk weggeklikt heb.
Wat ik had willen schrijven is dat ik me je moeder herinner als een kleine
tengere vrouw, goed verzorgd en mooi gekleed in het wit. Zij was
bij de opening van een tentoonstelling van werk van bewoners van
het Flevo-verpleeghuis, waar wij allebei met veel plezier ons reminiscentie
werk deden. Ze was ook meteen in contact met medewerkers en bewoners.
Kortom het was een heel plezierige kennismaking.
Misschien wil je dit verhaaltje voor mij op de website zetten.
Veel sterkte in deze donkere “feestmaand” en tot kijk.
Veel liefs en een dikke kus van je oud collegaatje
die zoveel goede gevoelens heeft over onze
samenwerking destijds!
Liefs Mieke
Lieve Ineke, Erik en Mieke,
Het is vandaag nog maar een week geleden dat jullie Mama begraven is. Haar graf ligt nu onder de sneeuw. En Erna ligt als een koningin in haar korf.
Ik vind het jammer dat ik niet op de samenkomst en de begrafenis van Erna kon zijn, maar gelukkig heb ik nog afscheid van haar mogen nemen in haar eigen woning.
Zojuist heb ik alle foto’s bekeken, en het valt me op hoe hecht jullie als familie met elkaar omgaan en elkaar daardoor tot liefdevolle troost zijn. De rol van de (achter)kleinkinderen is ook prachtig om te zien.
Mede dankzij de opkomst en aandacht van zóveel mensen voor Erna hebben jullie een grote steun in de rug gekregen. Het laat duidelijk zien hoe haar levendigheid en enthousiasme velen inspireerden.
Met Erna’s wensen is terdege door iedereen rekening gehouden. Bijvoorbeeld ze hield van bloemen — nu dat is ongelooflijk mooi neergezet.
Ook ik heb genoten van de muziek, en kon het niet altijd droog houden tijdens het luisteren. Wat een gevoelvolle keuze hebben jullie gemaakt!
Hartendank aan jullie drieën en aan alle andere betrokkenen voor deze onvergetelijke manier van afscheid nemen van jullie Mama.
Met een warme wintergroet van Yohanna
Geachte familie,
Hiermee betuigen wij onze oprechte deelneming bij het plotselinge overlijden van uw moeder,schoonmoeder en oma, Erna Slijkhuis. Zij nam gedurende enkele jaren regelmatig deel aan de reanimatiecursus+AED bij onze stichting.
Wij wensen u allen veel sterkte en troost voor nu en de komende zware tijd.
Met vriendelijke groet, namens de Stichting Reanimatie Huizen,
Zwany Klein.
Een aantal jaren geleden maakte ik tijdens de grootouderdag van onze school voor het eerst kennis met de oma van Maud. Ze kwam in mijn klas op bezoek. Maud had er al naar uitgekeken. Ze bleef gezellig lang in de klas en deed aan alles gewoon mee. Ik heb haar toen leren kennen als een zeer levenslustige vrouw en natuurlijk ook als een zeer trotse oma van Maud en Jip. In de jaren daarna maakten we altijd wel even een praatje. Dat ze er nu niet meer is zal zeker voor jullie een groot gemis zijn. De tekst van het lied van Karin Bloemen is dan ook zeer indrukwekkend en treffend. In jullie hart en herinnering zal ze altijd bij jullie blijven. Ik wens jullie veel sterkte met elkaar.
Afgelopen vrijdag heb ik de bijeenkomst ter gelegenheid van Erna’s heengaan meegemaakt. Het was een gebeurtenis die me erg raakte. Het diepe verdriet van haar familieleden en tegelijkertijd de diepe liefde die ze voor Erna voelen, waren heel erg duidelijk. En tegelijkertijd straalden de kinderen, in hun kwetsbaarheid, ook veel kracht uit. Prachtige warme toespraken van de kinderen en broer en een ontroerend gedicht van oma’s kleindochter.
Het was natuurlijk een bijzonder trieste gebeurtenis, die je als bezoeker ook dicht bij je eigen diep verborgen verdriet over het afscheid van je geliefden brengt. Tenminste, zo heb ik het ervaren.
Erna is weg en ze komt nooit meer terug. Maar zoals iemand het zei: “Je bent pas echt gestorven als niemand meer aan je denkt.” Op dat punt is er geen probleem. Ik ben ervan overtuigd dat degenen die achterblijven zich hun (schoon)moeder en oma altijd zullen blijven herinneren.
Mijn eigen herinnering aan Erna gaat ongeveer 20 jaar terug. Ik vond het een lieve, zorgzame en kwetsbare vrouw. Omdat ik met Mieke – en later haar gezin – in contact bleef, kreeg ik nog wel eens wat mee. Er zat eigenlijk een logische lijn in het leven van Erna: ze leefde het leven zo feestelijk mogelijk en sloeg zich zo goed en zo kwaad als het ging door de tegenslagen heen.
Haar plotselinge dood is een schok die je niemand toewenst, maar voor Erna was het misschien wel goed dat het op deze manier gebeurde.
De oma van Maud en Jip, de moeder van Mieke en schoonmoeder van Frank is er niet meer. Op de grootouderdagen op onze school ontmoette ik de oma van Jip en Maud. Een bruisende aanwezigheid, een vrouw met flair, een gezellige persoonlijkheid, vol leven! Wat een gemis voor jullie! Herinner haar iedere dag, neem haar mee in je hart gedurende je leven, bouw verder op al het goede dat ze je heeft meegegeven. Zoek troost en steun bij elkaar en blijf sterk!
Sandra Fransen.
Via deze weg zend ik mijn condoleances.
Helaas heb ik de oma van Maud niet meer in groep 7 mogen ontmoeten. Een vluchtige ontmoeting in groep 6 vorig jaar was natuurlijk helemaal niet genoeg! Wat was het fijn geweest als oma ook nog op de traditionele ‘opa en oma dag’ in de groepen 7 en 8 op onze school had mogen komen. Als juf van Maud ben ik natuurlijk erg dicht bij Maud en haar familie betrokken. Van een afstandje, hoewel de afstand (letterlijk en figuurlijk) tussen school en Maud en haar gezin maar erg klein is, leef ik ontzettend met jullie mee. Maud (en Jip) zullen wij zo goed mogelijk proberen op te vangen bij het verwerken van dit grote verlies. Gelukkig hebben Maud en Jip veel goede herinneringen aan oma die ze hun hele leven met zich mee zullen dragen en koesteren. Ik wens jullie, ook namens mijn collega’s, heel erg veel sterkte. Voor nu en de moeilijke periode die nog komende gaat. En lieve Maud…. Je weet dat je altijd, altijd komen mag. Voor een traan, een lach omdat je een mooi verhaal over oma hebt of gewoon om even een praatje te maken.
Karola Schipper
Lieve Erna,
Mooi mens,
Mama van Ineke, Erik en Mieke,
warm,liefdevol,gezellig,
zorgzaam, gastvrij en attent,
Lieverd, je bent een mens om van te houden…..
Zo zal ik je in mijn hart bewaren..
Dank je wel!
Dat ik een stukje leven met je mocht delen…
Warme zoen,
Hellen.
Lieve tante erna,
In mijn eerste 12 levensjaren heb ik je goed gekend. Je was een mooie vrouw die er altijd verzorgd uitzag. Ik denk met plezier aan deze tijd terug. Veel sterkte aan je broers, zusters, kinderen en kleinkinderen.
Theo slijkhuis en indra horsford.
Kinderen: jeffrey, jill, kinny en annemay.
Mijn zusje Erna is niet meer. Nog steeds moeilijk te bevatten. Onverwacht uit ons leven verdwenen, zo maar. Gezond, blijmoedig, optimistisch, sportief en gezond, het heeft niet mogen baten. Met haar conditie had ze makkelijk honderd kunnen worden. Niet te geloven en het voelt ook niet eerlijk. Altijd attent met verjaarskaarten, die ze nooit vergat en een gastvrij huis voor iedereen die kwam aanwippen. Ik heb haar 79 jaren mogen meemaken, in voor en tegenspoed. Soms een paar jaar vrij regelmatig, dan weer met grote hiaten wegens werk of woonafstand. Nee, zei ze altijd, naar Tsjechie ga ik niet. Maar Friesland vond ze toch ook wel een heel eind weg! Ik weet nog goed, dat ik helemaal niet blij was toen je op de wereld kwam, mij verdringend van mijn bevoorrechte plekje van eerstgeborene, die alle aandacht kreeg. Dat moest ik voortaan gaan delen met een nieuw zusje en dat was wel even wennen! Maar dat lukte best en na de geboorte van een broertje, Theo, waren we lange tijd een tamelijk closed drietal, hoewel wij. jongens, niet altijd wilden dat jij ook meespeelde, tot je grote verontwaardiging. Tot het spook van de oorlog een steeds grotere schaduw over ons onbezorgde leventje wierp en er veel veranderde , ook in de sfeer thuis. Ik ben er nog steeds een beetje trots op dat ik jou en de anderen thuis, mee in leven heb mogen helpen houden door de hongertochten, die ik elke week maakte. Als ik thuis kwam waren jullie net een nest hongerige snavels, die opengesperd met ongeduld op eten zaten te wachten.
Omdat mijn liefdesleven een paar keer tot wisseling van de wacht leidde. ontving je elke nieuwe dame weer met brede gastvrijheid en sloot je haar al gauw weer in je hart, zonder enig commentaar. Dat was groots Erna en ik dank je daarvoor.
Ik ben nu dubbel blij dat ik vorig jaar nog op je verjaardag ben geweest, samen met mijn Marion.Je was totaal verbluft, ons diep in Zuidfrankrijk wetend maar het was weer, zoals altijd bij jou,gezellig en je zag er weer verzorgd en beeldschoon uit..
Erna, ik zal je erg missen en ik hoop dat je rust zult vinden.
Je broer Gerrie
Lieve (tante) Erna,
Wat jammer! Veel zagen wij elkaar niet maar wanneer dit wel gebeurde, was het altijd goed en bijzonder gezellig! Erg jammer dat je oudste broer, onze vader, er niet bij kan zijn, hetgeen hem erg spijt! Wij wensen al je lieve familie heel veel sterkte voor de komende tijd in de wetenschap dat zij allemaal op een mooi en warm leven kunnen terugkijken, en dat is heel wat waard!
Liefs,
Ronald & Sieta Slijkhuis
Nog maar kort dans ik in Huizen en dacht vaak: “wat een mooie vrouw, zo goed verzorgd en zo rustig, bescheiden en niet op de voorgrond tredend”, jammer dat er geen tijd is geweest om haar beter te leren kennen. Ik wens iedereen die van haar hield heel veel sterkte nu en in de toekomst dan zal het gemis groot zijn maar herinneringen zullen worden gekoesterd, heel veel sterkte.
Ga nooit weg zonder te groeten
Ga nooit heen zonder een zoen
Als je het noodlot zult ontmoeten
Kun je het nooit meer doen
Ga nooit weg zonder te praten
Dat doet soms een hart zo’n pijn
Wat je ’s morgens hebt verlaten
Kan er ’s avonds niet meer zijn
Lieve Erna,
nu zullen we echt nooit meer samen gaan dansen…
Lieve Erna,
Een schok dat je er ineens niet meer bent. Ik ken je als de moeder van Mieke en je stuurde regelmatig lieve kaarten naar ons, bijvoorbeeld toen onze kinderen geboren waren. Dat vond ik altijd zeer lief en attent. Zeer blij ben ik ook dat je het levenslicht aan mijn heel goede vriendin Mieke schonk!
Veel sterkte gewenst voor Ineke, Erik en Mieke
Marlies
Excuses voor deze ongewone communicatievorm door schrijf- en loopproblemen.
Voor jullie allen mijn oprechte deelneming.
Wat een enorme schok moet dat voor jullie zijn, ook ik schrok enorm.
Erna en ik kenden elkaar nog niet zo lang, maar genoeg om te weten dat zij een uniek mens was. Ik zal haar dan ook niet vergeten en ben blij dat ik haar heb gekend.
Ik wens jullie heel veel sterkte met het verlies van jullie dierbare Erna en zal vrijdag, 30 november, in gedachten bij haar en jullie zijn.
Met vriendelijke groet,
Joop IJspeert
Krijg ik van moedrs op m’n kop
Ze zei gefeliciteerd met je vriendin,. Dank je wel, jij ook met je dochter.
Dus in de loop van de middag heb ik Ineke een smsje gestuurd voor haar verjaardag
Lieve oma.
Ik ben heel erg geschroken dat je bent overleden.
Het is heel erg jammer.
Maar helaas is het niet anders.
Veel liefs, Jip.
Lieve oma.
Ik typ dit nu voor jou, en bij jou.
Natuurlijk ben ik, en wij allemaal, heel erg geschrokken.
Maar ik wil wel even zeggen: Jij bent en blijft gewoon mijn oma, waar ik altijd van blijf houden.
Heel erg veel kusjes, van jou dotje, Maud.