Vandaag is de dag, een jaar geleden, dat ik zomaar vrij kreeg van mijn werk, om een dagje uit te gaan. Vandaag is de dag dat mama, Ineke en ik naar Amsterdam gingen, om het geboortehuis te bezoeken van mama.
Vandaag is de dag dat we een heel bijzondere dag beleefden, met op het eind gezamenlijk eten met Erik erbij.
Die dag was de dag dat mama zei dat nu ze haar geboortehuis gezien had, ze haar ogen wel kon sluiten…
Mama en ik voor haar geboortehuis te Amsterdam. De laatste foto waar we samen op staan, genomen door Ineke op 8 november 2012.
Die dag is de laatste dag dat ik samen met haar was.
Die dag is vandaag, een jaar geleden.
Vandaag lijkt pas door te dringen wat ‘nooit meer’ betekent.
Gisteren, de dag voor vandaag, leek ik wel ziek van verdriet.
Omdat vandaag er aan kwam, en het doet zo ongelooflijk veel pijn, te beseffen dat deze dag, een jaar geleden, nooit meer komt.
Nooit meer, het lijkt nu pas door te gaan dringen.
Vandaag, een jaar geleden, nam ik afscheid van mama, voor altijd.
Alleen wist ik dat toen nog niet, en vandaag wel…
Lieve Mieke,
In gedachten heb ik op 8 november 2013 heel sterk met je meegeleefd.
Een akelig idee dat je achteraf moet beseffen dat deze dag de laatste dag was dat jij en je mama samen waren.
Je mama’s ziel heeft ervoor gekozen om, na het zien van haar geboortehuis, niet lang daarna haar ogen te (doen) sluiten.
Respecteer haar keuze, aanvaard het, en laat haar in vrede gaan. Het is voor haar zielenrust beter.
Anders houd je je mama nog met lijntjes vast aan moeder aarde.
Rouwen is een totaal eenzaam proces, dat is zeker. En ik leef met je mee en omarm je in moeilijke momenten.
Rouw is iets van jou die op moeder aarde is achtergebleven. De aarde die jou draagt door je leven heen.
Rouw is niet van je mama die gelukkig is op haar huidige plek, waar die ook maar is.
Ga eens na: wat heb je nog met haar op te lossen, terwijl je misschien spijtgevoelens hebt daarover?
Praat erover met haar, toon haar je durende liefde en je zachtheid, en het zal helemaal goed komen.
Dan kan de wond van de rouw helen en blijft er een litteken achter dat jou her-innert aan de mooie dagen met je mama. Van de eerste tot de laatste dag.
Liefs, Yohanna