Lieve mama,
Afgelopen zaterdag is oom Bart, jouw lieve zwager, de man van je zusje Lydia, overleden.
Een half jaar geleden, op jouw begrafenis, zat hij in de zaal, samen met tante Lydia en nog een heleboel andere familieleden.
Familieleden met wie wij de laatste jaren niet veel contact hebben en nu jij er niet meer bent, mam, zien we elkaar nog minder vaak. Maar donderdag is de uitvaart van oom Bart en zullen we weer heel veel familieleden zien. We zijn en blijven altijd familie.
Ik heb veel herinneringen aan de tijd toen ik kind was, we kwamen toen vaak bij tante Lydia en oom Bart aan de Kerklaan. Hun huis was een open huis; iedereen was welkom, alles kon en mocht, iedereen mocht mee eten, er was van alles in overvloed. Als kind van gescheiden ouders was ik soms een beetje jaloers op de hechte band die tante Lydia en oom Bart hadden met elkaar en hun kinderen, ik kende dat niet zo van huis uit.
En toen ik ouder werd, verwonderde ik me over het feit dat mensen die getrouwd waren, dat ook bleven, in voor- en tegenspoed. Tot de dood hen scheidt, zoals ze elkaar beloofden toen ze trouwden.
Ik vind dat mooi en ontroerend. Ook al kan ik me geen voorstelling maken van hoe het zou zijn om te weten dat je afscheid van iemand moet nemen, omdat diegene ziek is en gaat overlijden. Dat lijkt me onmetelijk zwaar. Tegelijkertijd zo waardevol, omdat je elkaar nog dingen kunt zeggen, die je kunt koesteren als diegene er niet meer is. Ik ken alleen het abrupte afscheid, zowel van jou als van papa.
De dood komt altijd onverwacht in iemands leven, bij sommigen nog onverwachter dan bij anderen. Dat is een gegeven waar wij mee moeten leven. Tante Lydia heeft afscheid kunnen nemen, haar kinderen, kleinkinderen en iedereen die dicht bij Bart stond, ook. Natuurlijk véél en véél te vroeg…. Het is niet eerlijk, het leven is meedogenloos en iedereen komt aan de beurt, helaas….
Ik vind het ongelooflijk dat een half jaar geleden oom Bart op jouw afscheid was, mama, en dat we nu afscheid moeten nemen van hem. Zouden jullie ergens bij elkaar zijn? Samen met nog meer bekenden, die zijn gaan hemelen? Misschien vieren jullie wel ergens een feestje en kijken jullie op ons neer, in de wetenschap dat het goed is. Dat vind ik een mooi beeld om voor me te halen.
Dag lieve oom Bart, doe je de groeten aan mama? Ik vond je een heel lieve oom, altijd vrolijk en geïnteresseerd, altijd een gemeend: “Héé moppie!” en een knuffel. Ik hoop dat je het goed hebt, daar waar je nu bent, zonder pijn en dat je een glaasje drinkt met mama.
Veel liefs,
Mieke.
Hi lieve Mieke, je doet geweldig goed! Schrijf het maar van je af, dan krijgt ‘het’ vorm, net als op alle andere manieren waarop je je mammie herdenkt. Wat ‘het’ is? Jouw liefde, jij. Jij, jouw liefde is herkenbaar in de bloemen die je op haar graf zet, een kaarsje dat je voor haar brandt, als je aan haar denkt en over haar praat. Laat je maar zien en horen, want je bent zo mooi. Ook in je liefde voor je mammie. Het is zo mooi als je laat zien en horen wat er in je leeft. Daarmee kom jij tot leven. Dikke knuffel en veel liefs, San
wat lief, heel erg bedankt, en zo waar.
Nou Mieke, dit heb je wel erg mooi verwoord, ik zou dat ook wel willen, maar ik kan helaas niet zo’n mooi verhaal opschrijven.
Sterkte en hoop dat we elkaar nog eens zien in leukere omstandigheden.
Groetjes van je nichtje Monique
Lieve Mieke. Wat een ontroerende mooie brief heb je geschreven. Ik moest er een beetje van huilen want het is allemaal waar wat je schrijft. Ik zal echt een keer wat afspreken om naar je toe te komen eventueel met Ineke. Het was altijd al een plan van Erna en mij maar het is er nooit van gekomen want ze was ook altijd druk. Veel hebben we nu ook niet kunnen praten want het was zo druk. Maar het gaat goed komen hoor. Beloofd. Dikke kus. Thea.